Dört yaşındaki kızım kardeşi doğmadan aylar önce "bebek bizim evde mi uyuyacak?" diye sormaya başlamıştı. Bu soruyu bir fırsat olarak görmeye karar verdik.
- Hastaneye giderken ona kardeşinden bir "hediye" bıraktık; küçük bir resim defteri.
- Eve döndüğümüzde ilk kucaklamayı ona bıraktık; biz sadece izledik.
- Kardeş çekiminde ona bir görev verdik: kardeşinin ayaklarını tutmak.
Çekimde kızım yarım saat boyunca bir oyuncak ayıyı da "kardeşi" ilan edip fotoğraflattı. O kareler bizim en sevdiklerimiz oldu. Kıskançlık hâlâ arada bir uğruyor ama fotoğraflardaki o gururlu "abla" yüzünü ona gösterdiğimde hep gülümsüyor.
