Doğumdan sonraki ilk gece hiç uyumadım. Yorgunluktan değil; kızımın nefesini dinlemekten. Her kıpırdadığında bir şey mi istiyor diye doğruldum, her sessizliğinde bir kez daha baktım.
Hastanede çekim yaptırma fikrine başta biraz çekingen yaklaşmıştım. Saçım dağınık, yüzüm şiş, oda karmakarışık… Ama Eda Hanım içeri girdiğinde bir saniye bile poz vermem gerekmedi. O, pencerenin önündeki ışığı buldu; ben de yalnızca kızımı kucakladım.
Bana iyi gelen üç şey
- Ziyaretçileri ilk gün sınırlamak ve telefonu sessize almak
- Eşimle her emzirmeden sonra beş dakika sadece susup bebeğe bakmak
- Hastane bilekliğini ve ilk zıbını küçük bir kutuya saklamak
Şimdi fotoğraflara baktığımda dağınık saçımı değil, kızımın minicik parmağının benim parmağımı sıktığı anı görüyorum. İyi ki o anlar kayıtlı.
